120809 : Aug 12, 2009

12/08/09
20:29

" ทีคนอื่นบอกรักออกไปได้ไม่รู้จักเขินอาย "
" แค่บอกว่าเขาทำไมถึงต้องเขินอายด้วย "
นี่คือคำตอบที่พี่คนนึงบอกกับผม
ตอนที่ผมถามเขาว่า
ทำยังงัยดีผมไม่กล้าบอกรักเขาเพราะผมเขิน?

วันที่ 12 สิงหาคม..
ผมตื่นขึ้นในตอนบ่ายแก่ๆ พร้อมกับความงัวเงีย
ในขณะเดียวกันนี้ ในหัวของผมคิดอยู่เรื่องเดียวจริงๆ
คิดว่าวันนี้ยังงัยผมก็ต้องบอกรักผู้หญิงคนนึงให้ได้

ผมลุกขึ้นจากเตียงในสภาพที่ไม่ดีซักเท่าไหร่
เพราะเนื่องจากการนอนแต่หัวค่ำที่ผมต้องทำตั้งเเต่เด็ก
มันใช้กับผมไม่ได้มาหลายปีแล้ว เพราะในระยะหลายปีมานี้
ผมเข้านอนดึกมากจนเป็นนิสัยไปเเล้ว.. .
ผมค่อยๆลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน
แล้วก็เหลือบหันมาดูนาฬิกาตอนนั้นก็เกือบๆจะบ่าย4โมงเย็นเข้าเเล้ว
ผมหัวเราะให้กับวันหยุดวันนี้ ไม่ใช่เพราะผมขี้เกียจแต่อย่างใด
เเต่เพราะนานๆทีผมจะได้นอนอย่างที่ไม่มีใครมาปลุกให้ไปเรียนซักทีนึง
ชีวิตมหาวิทยาลัยของผม การพักผ่อนเป็นเรื่องที่สำคัญรองจากการเรียนจริงๆ
ผมทำกิจวัตรในวันนี้อย่างไม่เร่งรีบนัก
ทุกอย่างดำเนินไปช้าๆ ช้าจนผมเกิดเบื่อขึ้นมานิดหน่อย
ผมเปลี่ยนชุดลงไปกินข้าวพร้อมกับอารมณ์ที่สนใส
ตอนนั้นคิดว่าถ้าบรรยากาศในตอนนี้ยังเช้าๆอยู่ ยังเป็ตอนที่ยังแดดยังอ่อนๆ
เป็นตอนที่มีเสียงนกร้องไปเรื่อยๆ เป็นระยะไป
มันคงเหมือนกับจินตนภาพของนักเขียนการ์ตูนอย่างแน่นอน
แต่ผมว่าได้เเค่นี้ก็ดีถมเถไปเเล้วหล่ะ

ผมใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย จนในที่สุดก็กลับมาลงเอยที่ห้องของผมอีกครั้ง..
ผมเอนตัวลงบนเตียงพร้อมกับหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าๆที่เพื่อนหลายคนบอกให้ผมเปลี่ยน
แต่ผมก็ไม่ยอมเปลี่ยนซักที ผมค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนึง
ที่ผมตั้งใจว่าวันนี้ผมจะต้องโทรไปบอกรับเขาให้ได้
เพราะตั้งเเต่เกิดมา ผมกล้าพูดเลยว่า
ผมได้มีโอกาสบอกรักเขาไม่มากเท่าไหร่นัก..
และอีกไม่กี่อึกใจ เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นเรื่อยๆ
เเล้วก็มีเสียงผู้หญิงคนนึงทีอยู่อีกที่นึงรับสายผม
ผู้หญิงคนนั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อผม
ทั้งเลี้ยงดู ห่วงใย เเละอีกหลายๆอย่าง
ที่ตัวผมเองแอบคิดไม่ได้ว่า ในช่วงชีวิตของผมที่อสั้นสั้นนี้
ผมจะทดแทนเขาหมดรึเปล่า?

ผมได้ยินเสียงอันอบอุ่นดังขึ้นในอีกฝั่งของสายโทรศัพท์
เธอทักทายผมอย่างห่วงหาเหมือนทุกครั้งที่ผมโทรศัพท์ไปหาเธอ
ผมไม่รีรอที่จะพูดกับเธอ.. .
" ฮัลโหลครับ.. .แม่ทำอะไรอยู่? "
เสียงนุ่มๆของเธอตอบกลับมาหาผม
เธอก็ถามผมไปเรื่อยๆ
ก่อนที่ผมจะบอกความในใจที่ผมนั่งคิด นั่งเรียงบทพูดอยู่นาน
เพื่อจะพูดให้เธอ คนที่ผมรักที่สุดฟัง
" แม่.. วันนี้วันเเม่นะ "
" ต้นขอให้เเม่มีความสุขเยอะๆเลยนะเเม่นะ "
" บางอย่างที่ต้นทำไม่ดี ทำให้เเม่เสียใจต้นขอโทษนะเเม่ "
" บางที่ต้นอาจจะใช้เงินเยอะไป จนทำให้เเม่เหนื่อย "
" เเต่ต้นสัญญานะเเม่... .ต้นจะเรียนจบเร็วๆ มีเงินเดือนดี "
" จะได้เลี้ยงแม่ เลี้ยงน้องให้ได้ "
" ต้นรักแม่นะ.. . "
ในตอนนั้นผมเองก็เขินๆอยู่บ้าง เเต่ก็เทียบไม่ได้
ก็ความดีใจที่ได้บอกเธอไปในวันนี้.. .
เธอพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเดิม
แต่ความรู้สึกตอนนั้นของผมมันไม่เหมือนเดิม
ผมอยากกลับไปหาเธอ แล้วกระโดดกอดเธอแน่นๆซักครั้ง
เธอบอกกับผมว่าขอแค่ผมเป็นคนดี ตั้งใจเรียน
แค่นี้เธอก็ดีใจแล้ว.. .
ผมได้ยินคำที่เธอพูดออกมา มันทำให้ผมน้ำตาคลอจนเกือบจะไหลออกมา
แต่ผมจะไม่ร้องไห้ให้เธอได้ยินเด็ดขาด ผมอยากให้เธอรู้ว่า
ผมเข้มเเข็งพอที่จะดูและเธอและน้องๆของผมแล้ว

แล้วเราก็กดวางสายไปพร้อมๆกัน
ผมกลับมานั่งยิ้มกับตัวเอง แล้วคิดย้อนไปอีกว่า
บทสนทนาของผมและเธอในวันนี้ยาวกว่าปกติมาก
ยาวมากจนผมไม่กลัวค่าโทรศัพท์ของผมเลย
เพราะผมคิดว่า เงินแค่ไม่กี่บาท
กับความสุขของสังคมเล็กๆที่เรียกกันว่าครอบครัว
มันเทียบกับไม่ได้เเม้เเต่ปลายธุลี.. .
ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยต่อไปนานพอสมควร
แต่สิ่งที่ผมคิดและผมจะทำให้ได้นั้นก็คือ
ผมจะทำตามสัญญาที่ผมได้บอกกับเธอไว้
และผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจเป็นอันขาด

ขอบคุณประเทศของผมนะครับ
ที่มีวันดีๆที่ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวผม
ยิ่งอบอุ่นขึ้นทุกวัน ขอบคุณจริงๆครับ
.. .

จักรภัทร อูปคำ